Storythai

อือ.....ไม่ไหวๆ

ไม่ได้อัพนานมาก ธีมก้อขี้เกียดเปลี่ยน มันเบื่อไปหมดทุกอย่างเลย-*-

นิกว่าจะปิดไดนี้แล้วอ่ะ ไม่ได้อัพด้วย อัพแต่ไฮ5-*-

คือ มันขี้เกียดมาเปลี่ยนธีมบ่อยๆ นิกขี้เกียดทำ-*-

แต่พอดีมีเรื่องมาอัพนิดหน่อย ก้อเลยยังไม่ได้ปิด ขออัพเรื่องนี้ก่อน แล้วหลังจากนั้นอาจจะปิดก้อได้นะ

ที่ต้องระเห็จจากไฮ5มาอัพลงที่นี่ ก้อเพราะ....

...มีคนมาแอบอ่าน-*-

คนที่ "บางครั้ง" นิกไม่อยากให้มาอ่าน เค้าก้อมาอ่าน ซึ่งบางครั้งก้อไม่อยากให้เค้าอ่าน-*-

ก้อเลยคิดว่ามาอัพในนี้ดีกว่า เพระที่นี่ไม่มีคนเข้า 5555+

อัพในไฮ5นี่แบบ คนรุหมด เบื่อๆ-*-





ตอนนี้นิกเบื่อ ใช่...เบื่อมากๆ

เบื่อตัวเองที่ยังคงรุสึกแบบนี้ รุสึกพิเศษๆกับใครบางคน

แต่ตอนนี้ ไม่อยากรุสึกแบบนั้นแล้ว~

อยากจะรุสึกเฉยๆ รุสึกทำมะดาๆกับใครคนนั้นมากกว่า...

อยากจะกลับไปในจุดที่บ้าลีทึก บ้าเอสเจ แระไม่มองใครนอกจากบ้านักร้องไปวันๆ

มันให้ความรุสึกที่ดีกว่าตอนนี้แน่นอน เพราะอย่างน้อยเราก้อได้คิดไปเอง แระไม่มีทางที่เราจะเสียจัย~

แต่ในเมื่อตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น ตอนนี้มันไกลเกินกว่านั้นไปแล้ว...



นิกออกมาจากการบ้านักร้อง บ้าเอสเจ บ้าลีทึก ในชีวิตนึงวันๆแทบไม่พูดถึงเอสเจเลย-*-

นั่นเพราะนิกมีความรุสึกพิเศษกับใครบางคนที่มีตัวตนจิงๆ ที่ไม่ใช่ลีทึก หัวหน้าวงเอสเจ~

อยากจะบอกว่า ตั้งแต่วันแรกที่รู้จัก จนถึงวันนี้ ไม่เคยเสียใจเลย~

ความรุสึกดีๆเริ่มต้นด้วยคำว่า "ไม่หวัง" แระถึงแม้ตอนนี้ มันจะเปลี่ยนไปยังไงบ้าง นิกก็ยังคงถือคติที่ว่า "ไม่หวัง" อยุ่ดี~

แม้ในจิตใจลึกๆจะแอบหวังเล็กๆอยุ่บ้างก็ตาม~



แต่ก้อรุ ว่าเราเปนใคร และเค้าคือใคร เราอยู่ในโลกที่ต่างกันนะ ใช่...ต่างกันมากๆ นิกรู้สึกได้

เราเปนใครล่ะ?? ก้อเด็กคนนึงที่ชีวิตวันๆอยู่กับเพื่อน อยุ่บ้าน ไปเที่ยวบ้างบางครั้ง แระเค้าล่ะ??

ต่างกันเยอะแหละ นิกรู้ นิกมองออก แระก้อไม่เคยที่จะคิดอะไร



สิ่งที่ทำนั้น...สิ่งที่ทำตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงทุกวันนี้ ก้อพยายามทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่า "คนรับเค้าจะไม่รำคาญ"

เพราะนิกยังโชคดีอยุ่บ้าง ที่เคยเปนคน "ถูกรัก" จึงทำให้รู้ว่า "อะไรที่ทำแล้วเรารู้สึกรำคาญ" แระ "อะไรที่เค้าทำแล้วเราไม่รุสึกรำคาญ"

นิกก้อทำเช่นนั้น นิกไม่เรียกร้อง ไม่ก้าวก่าย ไม่หวัง ไม่ถาม และไม่อะไรเลย...

นิกยอมเปนผู้ฟังที่ดี ฟังเมื่อเค้าต้องการจะบอก รับรู้เมื่อเค้าต้องการให้รู้ แระเปนที่ระบายเมื่อเค้าต้องการจะระบายอะไรซักอย่าง...

นานทีที่นิกจะเอ่ยปากถาม บอกตามตรงว่ากลัวจะไม่ตอบ กลัวว่าถ้าถามไปจะดูเปนการก้าวก่าย...

ทำไมถึงต้องกลัวอะไรมากมายน่ะหรอ?? ก้อเพราะว่า...


...เค้าเปนคนแรกที่นิกชอบอย่างจิงจัง...


ชอบแบบที่เค้าเรียกว่าชอบจิงๆ ไม่ใช่ผิวเผินเหมือนที่ผ่านๆมา

มันจึงทำให้นิกไม่รุจะทำยังไง ไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่าสิ่งที่ทำอยู่ แระคิดมากทุกครั้งเมื่อทำอะไรแปลกๆไป...



อาจเพราะแคร์ อาจเพราะไม่รุจะทำยังไง ถึงได้คิดมากอยุ่บ่อยๆ

ไม่ชอบเลยที่เปนแบบนี้ เพราะนิกไม่เคยเปนเลย ไม่เคยต้องแคร์ใครแบบนี้ ไม่เคยต้องนึกถึงใครมากขนาดนี้~



นิกกลัว ว่าเค้าจะรุสึกไม่ดีกับนิก...

ถ้าจะบอกว่าเค้ามีอิทธิพลในจิตใจนิกมากมั้ย ก็อยากจะบอกว่ามากเหมือนกัน...

พอมาลองคิดๆดู ในทุกๆคืนที่เปนอยู่นี่ ก้อทำให้เรารุตัวเองได้แล้วว่า เค้าสำคัญกับเราขนาดไหน...



เมื่อเวลา 5 ทุ่มมาถึง สายตามักจะเหล่มองโทรสับอยู่บ่อยครั้ง เหมือนรออะไรบางอย่างที่จะทำให้มันดังขึ้น...

แต่เมื่อเลย 5 ทุ่มครึ่งไป ก้อได้แต่นั่งถอนหายใจแล้วส่ายหัวไปมา...


...เอาอีกแล้ว~ นั่งรออีกแล้ว...เค้าไม่โทมาหรอกน่ะ~


เปนคำซ้ำๆที่มักจะพูดกับตัวเองอยู่ในทุกๆคืน...

แต่ถึงจะรุอยู่แก่ใจ ก็ไม่วายนั่งรออยู่ทุกคืน...หึหึ บ้าเนอะ^^



นิกไม่รุ แระก้อไม่คิดจะถาม ว่านิกคืออะไรสำหรับเค้า...

ถึงแม้จะอยากถาม ก้อกลัวเค้าจะไม่ตอบ แต่ก้อพอจะเดาคำตอบได้บ้างว่า "น้องที่ดีคนนึง"

เพราะงั้นถึงไม่เคยถาม คำตอบนี้รุดีอยู่แก่ใจ...กลัวว่าถ้าเค้าตอบออกมา ตัวเองจะรับไม่ได้ ฮะฮะฮ่า^^"


"ไม่ได้ผลักไส แต่ก็ไม่ได้ตอบรับ"


คำๆนี้อธิบายความเปนตัวเค้าได้ดีจิงๆ

เค้าไม่ได้ผลักไสนิก แต่เค้าก้อไม่เคยที่จะตอบรับเช่นกัน...

ในบางครั้งที่คิดไปเอง ว่าเค้าก้อรุสึกดีๆด้วย แต่นั่นก้อเปนแค่ความรุสึกชั่ววูบเท่านั้นเองใช่ไหม??

แค่คำพูดที่ไม่ได้จิงจัง แต่คนฟังมันคิดไปเอง...



นิกไม่รุว่าเค้าคิดยังไง?? นิกเดาไม่ออกเลย

ทั้งที่เคยคิดว่า "มีอะไรคล้ายกัน"

แต่ตอนนี้คงไม่ใช่แล้ว...

เค้าต่างกับนิกตรงความชัดเจน...

เค้าไม่ชัดเจน...



นิกเข้าจัยนะ เค้าเปนคนดี จะให้มาบอกว่า "อย่าหวังเลย เปนไปไม่ได้" เค้าคงไม่กล้า...

เหมือนที่นิกเคยเปน นิกก้อไม่กล้าเช่นกัน เพราะนิกกลัว กลัวว่าอีกฝ่ายนึงจะเสียใจ กลัวว่าจะเสีย "เพื่อนดีๆ" คนนึงไป...

เพราะงั้นเลยไม่คิดจะบอก ปล่อยให้เปนไปอยู่แบบนี้ จนสุดท้ายก้อทำร้ายอีกฝ่ายที่รุสึกดีๆกับเราจนเจ็บช้ำไปหมด...


...นิกกำลังจะเจอกับเหตุการณ์แบบนั้นใช่ไหม??...


แต่ตอนนี้เมื่อรู้ตัว แระไม่อยากเปนแบบที่เราเคยทำกับใครไว้ เราก้อควรจะเดินออกมาได้แล้วใช่ไหม??



ขอบคุณ...ที่ทำให้รุสึกดีๆ

ขอบคุน...ที่ให้ความสำคัญกับน้องคนนี้ในระดับนึง

ขอบคุณ...ที่โทรหา เพราะนิกไม่เคยหวัง ว่าคุณจะโทรมา เพราะนิกเปนอะไรกับคุนล่ะ?? แฟนคลับก้อไม่ใช่ด้วยซ้ำ-*- ก้อแค่เด็กคนนึงที่แอดเปนเพื่อนกับคุนเพราะคิดว่าคุนเปนยาโออิ-*-

ขอบคุณ...ที่สอนให้รู้จักแคร์คนอื่นนอกจากเพื่อนแระพ่อแม่

ขอบคุณ...ที่ทำให้ยิ้ม แม้ในวันที่อารมเสียถึงขีดสุด

ขอบคุน...ที่มาทำให้คิดถึง ในเวลาที่นิกว่าง...

ขอบคุน...ที่ไม่เคยผลักไส แระไม่เคยทำร้ายจิตใจกัน

และขอบคุน...ที่ทำให้คนๆนี้ได้รูจักว่า "ความรัก" จิงๆคืออะไร...



เคยคิดว่าจะเอ่ยคำๆนึงให้ได้ฟัง

แต่ตอนนี้คิดว่า...มันคงไม่จำเปนแล้ว^^

เค้าคงไม่อยากได้ยินหรอก ใครๆก้อบอกเค้าอยุ่มากมายจิงมั้ย??

เราก้อแค่ 1 ในนั้นที่บอกคำๆนั้นกับเค้า มันคงไม่จำเปนอะไรเท่าไหร่...

เพราะงั้น...เลยคิดว่าจะไม่บอกแล้ว^^

เก็บเอาไว้...เก็บไว้ให้ลึกๆ เก็บไว้...ไม่ให้เค้าได้ยินต่อไป...

มันจะดีมั้ยนะ??

แต่ถ้าบอก มันก้อดี เหมือนกับว่าเราได้ทำในสิ่งที่ต้องการ

หลังจากบอกไปแล้ว มันจะเกิดอะไรขึ้นอีก นิกคงไม่ขอที่จะรับรุ...

แต่นิกขอให้เค้า บอกนิกมาตรงๆเลย ว่าเราคือ "พี่น้องกัน"

เพราะนั่นมันคงทำใจง่ายกว่าที่เปนอยู่นี้ ที่เค้าทำดีให้กันแบบนี้ มันทำให้นิกคิดไปเอง...



นิกไม่ชอบคิดไปเอง...และบางครั้งมันก้อเปนการคิดไปเองในทางที่แย่มาก...

เพียงขอให้บอกมาตรงๆ ว่าไม่ได้คิดแบบที่เราคิด แค่นั้นพอ...

ไม่ต้องห่วงว่านิกจะเสียใจ ใช่...อาจจะเสียใจ อาจจะหายไป แต่สันยาว่าจะกลับมา เมื่อทุกอย่างดีขึ้นแล้ว^^

ไม่ว่าจะกลับมาในถานะพี่น้อง เพื่อนคุย เพื่อนทั่วไป รึเพื่อนในเน็ต เมื่อถึงเวลานั้น นิกคงไม่สนใจแล้ว...

เพราะไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน นิกสันยา~


"นิกจะยิ้มให้คุนเมื่อคุนต้องการ...^^"


ทุกๆอย่างที่นิกทำให้ นิกไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน ขอให้รุไว้ ว่านิกทำให้ด้วยใจ

ขอบคุนที่รับมันไว้ เพราะแค่นั้นก้อทำให้นิกดีใจที่สุดแล้ว...


"ไม่ว่าเราจะเปนอะไรกัน แต่คุนยังมีชั้น โอเคมั้ย??"


คุนก้อยังมีชั้นเหมือนกัน ไม่ว่าเราจะเปนอะไร 5555+

คุนยังมีน้องคนนี้ ที่พร้อมจะรับฟังคุนตลอดเวลา ((ยกเว้นหลังเที่ยงคืนไป เพราะดิชั้นจะปิดมือถือ-*-))



นี่ชั้นพิมอย่างกะทุกอย่างมันจบลงแล้วเลยเนอะ 5555+

เอาเถอะ พิมไว้ก่อน เพราะตอนจบ ก้ออาจเปนอย่างนี้จิงๆก้อได้...

ไม่หวังหรอก ว่าจะจบแบบ แฮปปี้น่ะ 55555+

ชั่ยซี๊!! ชั้นมันไม่ใช่นางเอกหนิ แต่เปนพระเอก ก๊ากๆๆ



อือ...ขอให้คุน มีความสุขกับคนที่คุนรัก

ส่วนดิชั้น จะยืนอยู่ตรงนี้ มองคุนอยู่ตรงนี้ เพียงแค่คุนหันมา คุนจะเหนชั้น...ยิ้มให้คุนเสมอ...

ยิ้มแล้วโลกสดใสไง ชั่ยมั้ย??^^



ขอแค่คุนมีความสุข ชั้นก้อมีความสุขมากพอแล้ว แม้คนที่ทำให้คุนมีความสุขนั้น จะไม่ใช่ชั้นก็ตาม...

แล้วไม่ต้องมาบอกว่ายังไม่มีแฟน-*- คนที่ดูๆกันอยู่น่ะเค้าเรียกว่าแฟนแล้วรุมั้ย ตาบ๊องเอ๊ย-*-

เฮ้อ.....เอาเถอะ ละครยังไม่จบ แต่ก้อขอเดาตอนจบไว้ก่อนละกันเนอะ คงไม่ผิดใช่ไหม??



เอาล่ะ ชั้นสันยา เมื่อถึงเวลานั้น ชั้นจะถามคุนทุกอย่างเลย^^

เตรียมตอบคำถามไว้แล้วกัน^^



สบายจัยขึ้นหน่อยเนอะ พร้อมที่จะสู้แล้ว เฮือกสุดท้าย...

ไม่ว่าผลรับมันจะเปนยังไง นิกจะยอมรับมันให้ได้^^

สุดท้ายนี้...





"ชั้นจะยิ้มให้คุนเสมอ ขอให้รุไว้ รอยยิ้มชั้นเกิดขึ้นได้...เพราะคุน^^"